Σελίδες

Τρίτη, 13 Αυγούστου 2013

Ψεύτικες Αγάπες

Κάποτε μου είπανε να κάνω υπομονή,
η αγάπη ποτέ δεν χάνεται, είναι παντοτινή,
αρκεί μονάχα να 'ναι και από τους δύο αληθινή.
Ποτέ δεν είναι τέλεια, δεν έχει λογική,
έχει γερά θεμέλια και είναι ανθεκτική,
περνάει τα εμπόδια λες και ποτέ, δεν ήτανε εκεί,
μα το κυριότερο, δεν χάνεται δίχως αφορμή.

Έδωσα για σένανε τα πάντα στη ζωή,
όνειρα, ελπίδες και όλη μου την ψυχή,
άφησα φίλους που αγαπούν και νοιάζονται πολύ,
για σένα που δεν τ'άξιζες βρε άχρηστο κορμί.
Τους άφησα, τους πρόδωσα και
πάνε χρόνια τώρα, που δεν τους έχω δει,
για μια αγάπη ψεύτικη, σκάρτη και προσωρινή.

Τίποτα δεν άξιζες σε τούτη τη ζωή,
γιατί ποτέ δεν ήσουνα εσύ αληθινή.
Ήρθες και μου έκλεψες κομμάτι απ΄τη ψυχή,
πληγή μεγάλη άνοιξες με μυτερό καρφί.
Ό,τι πέρασε, χάθηκε, ξεχάστηκε, σαν ανεκπλήρωτη ευχή
και ηταν μια ανάμνηση κενή,
μια αγάπη από σένανε ανειληκρινής.

Σου έδωσα το είναι μου, αγάπη και στοργή,
έδωσα για σένανε νόημα στη ζωή,
σου χάρισα ό,τι πολυτιμότερο είχα σ'αυτή τη γη,
και εσύ το ανταπέδωσες με αχαριστία και φυγή.
Έκανα για σένανε πολύ υπομονή,
ανέχτηκα καπρίτσια σου χωρίς ανταμοιβή,
όμως απ' οτι φαίνεται, μόνο η αγάπη μου, δεν ήταν αρκετή.

Έκανες την ενάρετη, την δήθεν την καλή,
αντίθετα όμως ήσουνα αναξιόπιστη, διπρόσωπη και ψευδοευλαβής
και εγώ απ' ότι φαίνεται, απέραντα αφελής.
Τα χρόνια μου χαράμισα, την κάθε μου πνοή,
μαζί σου ευτυχία ποτέ δεν είχα βρει,
να ξέρεις όμως κάποτε η μοίρα θα σε βρει,
και ό,τι τώρα έπραξες σε σένα θα συμβεί.

Να ξέρεις, εγώ κέρδισα, στο μέλλον θα το δεις,
θα κλαις, θα βασανίζεσαι και θα με λησμονείς,
θα έχεις χάσει όμως το τραίνο της ζωής,
και τις πληγές που άνοιξες, μαζί σου θα τις κουβαλείς,
θα σε βαραίνουν πάντοτε σαν τραύμα της ψυχής,
αυτό δεν διορθώνεται απ' τον χρόνο θα το δεις,
και κάποτε τα λόγια μου, θα τα θυμηθείς.

Κάποτε εγώ άκουσα, ότι η αγάπη είναι ανθεκτική και ανιδιοτελής,
και εγώ ευθύς το πίστεψα και ήμουνα αφελής,
γιατί δεν με προειδοποίησαν πως πρέπει, να ρέει απ' τα βάθη της ψυχής.
Για μια αγάπη ψεύτικη, Ιθάκη μακρινή,
όνειρο ανεκπλήρωτο, που δεν είχε πια τροπή,
έδωσα γη και ουρανό για έναν άνθρωπο αδειανό,
για ένα όνειρο τρελό, άπιαστο και απατηλό.

By Κ.Μ